मी, एप्रिल फूल आणि आइस क्रीम...

-
... चक्क आज १ एप्रिल चा दिवस होता. नेहमी प्रमाणे सकाळी उठून, नित्य क्रिया करून, आंघोळ आणि नास्ता करून कामाला सुरुवात केली. कोरोना मुळे घरूनच काम करायचं होतं. मात्र मला लक्षात नव्हतं की आज एप्रिल फूल करतात लोक. संध्याकाळी ६:४५ च्या जवळपास आत्याचा मेसेज आला की कोंबडी तुला भेटायला आली होती का ? मी बोललो - " नाही ! पण का ? ". मग आत्या बोलली की ती सकाळी पासून बाहेर गेलीय, पण आजुन घरी आलीच नाही. मग मला पण आला टेंशन, कारण ती अशी करत नाही. तिचा फोन पण बंद, एक तास प्रयत्न केला, पण काहीच प्रतिक्रिया नाही. काही ओळखीच्या मित्रांना पण विचारलं, पण त्यांना सुद्धा काहीच माहित नव्हता. मग शेवटी काम उरकून, मी तिला शोधायला निघालो. घरी पण सांगितलं की कोंबडी बेपत्ता आहे, म्हणून चाललोय तिला शोधायला. त्यातच तिला इथे-तिथे शोधतच होतो की कोंबडीचा फोन लागला. मी विचारल तिला की - " कुठे आहे ग बाई ? ", तर तिचा हसून उत्तर येतं की मुंबईला. मग मी तिला ओरडलो की - " सांगून तर जात जा ना ! ". तर ती म्हणे की तुझ्या सोबत आत्याने प्रँक केला. लय राग आला मला, पण जाऊदे बोलून दिला सोडून. आत्यानी नंतर माफी मागून कबूल केलं की - " It's just an prank ! ". तसाच मग मी एका मैत्रीणला भेटायला गेलो. एकतर रात्रीचा कर्फ्यू होता, म्हणून पुलिस लोकांची भीती सुद्धा होती. तरी आलोय तर भेटून जावा, म्हणून तिला कॉल करुन बोलवून घेतलं. ती येई पर्यंत मंदिरात जाऊन, दर्शन घेऊन आलो मी. देव पण म्हणाला मला की - " अरे बाबा ! किती ह्या मित्र-मैत्रिणी तुझ्या... एक दिवस तू यात हरवशील !! ". मी बोललो - " देवा ! तू भेट तर एकदा येउन यानां… तू पुन्हा वर जाणं विसरशील !!!! ". पण मनात मी बोललो की चुकून पण ह्यांना भेटू नका, नाहीतर तुमचं पण एप्रिल फूल करतील हे. तेवढ्यात ती मांजर चाळ ( Cat Walk ) करत करत आली. चष्मा पण घरीच विसरून आली ती. मी तिला अख्खा किस्सा सांगितलं आणि ते ऐकून ती जाम हसू लागली. म्हणजे अजुन लोकांना ह्या गोष्टी गंमत वाटतात. पण असो ! नंतर गप्पा गोष्टी करून घरी जाताना तिला आइस क्रीम खाऊ वाटल. आत्ता कर्फ्यू मुळे संध्याकाळी ८:०० ला दुकान बंद होतात, कुठून खाणार आइस क्रीम ? तरी आम्ही इकडे तिकडे फिरून एका हॉटेलच्या इथे पोहोचलो. तिथे, हॉटेलचे सर्व कामगार जेवत होते. आम्ही त्यांना आइस क्रीम मागितली, तर ते बोलले की आहे पण इथेच खावा लागेल. आम्ही बोललो की ठीके. मग तिने स्वतःला वॅनीला आणि मला बटर स्कॉच घेतला. त्यात तिचा गूगल-पे पण चालत नव्हता. मी बोललो की कॅश देऊ की आपण, पण तिचा जिद्द की गूगल-पेच करणार मी. तेवढ्यात तिथे पोलिस काका आले आणि दुकान मालकाला ओरडू लागले. ती बिचारी पण जाम घाबरली. तिला पोलिसांची जाम भिती वाटते. आम्ही पट-पट आइस क्रीम संपवली आणि मग  तिला तिच्या घरी सोडून, मी पण माझ्या घरी सुखरूप आलो. शेवटी एकच बोलतो - 
अंत भला, तो सब भला...

बरं झालं, पोलिसांनी मारलं नाही मला.

~ संतोष पांडेय ✍

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

When Men Are Not Allowed to Break 💔

-
Image
It’s Time to Talk About Men’s Mental Health For decades, women fought for their rights, safety, dignity, and equality. And that fight was necessary. The pain was real. The change was important. Laws were introduced. Support systems were built. Voices were amplified. But now, it is time to widen the conversation. This is not about comparing suffering. This is not about denying anyone’s pain. This is not about supporting any crime. This is about balance. This is about fairness. This is about mental health - for men too. The Silent Pressure on Men From childhood, a boy is told: - “Don’t cry.” - “Be strong.” - “Men don’t show emotions.” - “You have to earn.” - “You have to provide.” - “You have to protect.” But who protects him? Who asks him if he is okay? Who notices when he is silently breaking inside? A man is often judged by: - His income - His success - His status - His strength But rarely by his emotional state. When he is quiet, people say he has attitude. When he is ang...
Read more

"Dear Self, I will win, I promise!"

-
Image
आज 31 दिसंबर 2025 है। बाहर गलियों में शोर है, बच्चे पटाखे जला रहे हैं और हर तरफ 'Happy New Year' का शोर सुनाई दे रहा है। लोग अपनी डायरियों में नए साल के बड़े-बड़े संकल्प (New Year Resolutions) लिख रहे हैं - कोई जिम जाने की सोच रहा है, तो कोई विदेश घूमने की। लेकिन मैं? मैं अपनी मेज पर बैठकर पिछले साल के खर्चों का हिसाब लगा रहा हूँ। सच कहूँ तो, मेरे लिए नया साल किसी जश्न की तरह नहीं, बल्कि एक और बड़ी जिम्मेदारी की तरह आता है। कभी-कभी रात को जब सब सो जाते हैं, तो मैं अकेला बालकनी में खड़ा होकर अपनी बाइक को देखता हूँ। मुझे याद आता है कि मुझे घूमने (Traveling) का कितना शौक था। मन करता था कि बस बाइक उठाऊं और पहाड़ों की ओर निकल जाऊं। लेकिन आज वो बाइक सिर्फ ऑफिस जाने और घर का राशन लाने का एक साधन बन गई है। मेरा पैशन कहीं इन जिम्मेदारियों के नीचे दबकर दम तोड़ रहा है। मेरे पास दो फ्लैट्स की EMI है। लोग कहते हैं, "संतोष, तेरे पास तो दो-दो घर हैं," पर उन घरों की किश्तें चुकाते-चुकाते मेरी अपनी रातों की नींद उड़ गई है। वो चेहरे जो मेरी हिम्मत भी हैं और मेरी फिक्र भी मेरे घर के हर...
Read more

"When Men Break Down: The Untold Struggles Behind the Silence, the Outburst, and the Blame"

-
Image
"When Men Break Down: The Untold Struggles Behind the Silence, the Outburst, and the Blame" A deep dive into emotional explosions, social neglect, and systemic bias faced by men today. Introduction We often hear: “Why is he suddenly shouting?” “Why did he become aggressive out of nowhere?” “That was abusive — unacceptable!” But behind many such outbursts lies a story of accumulated pain, neglect, and unheard emotions — especially when it comes to men. While aggressive behavior should never be justified, it must be understood before being condemned. What Triggers These Sudden Reactions? Instead of labeling every loud or aggressive male response as “toxic masculinity,” we need to explore the deeper causes. Root Causes: 1. Unprocessed stress from work, finances, or family responsibilities 2. Suppressed emotions due to societal pressure to “man up” 3. Chronic emotional neglect from those closest 4. Constant provocation or manipulation without room for expression 5. No...
Read more